zaterdag, februari 27, 2021
Home Pandemie Ze willen helemaal geen hulp in de Zorg!

Ze willen helemaal geen hulp in de Zorg!

Ik zie mezelf nog zitten, het was begin oktober, de stijgende cijfers van de tweede coronagolf vlogen ons om de oren. Ik sprak een IC-arts bij wie het water al flink aan de lippen stond en via alle kanalen in de media werd door de zorg geroepen: ‘we kunnen een 2e golf zo snel niet aan!’

Mijn verpleegkundige-hart begon sneller te kloppen. Het is inmiddels alweer jaren terug dat ik mensen heb verpleegd, momenteel werk ik als initiator en verbinder aan de zorg van morgen. Maar op momenten als deze kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Dan wil ik maar één ding: handen uit de mouwen en helpen!

Dus ik veegde mijn werkagenda gedeeltelijk leeg en zorgde ervoor dat ik vanaf begin oktober tot minimaal eind december een aantal dagdelen per week beschikbaar was om als vrijwilliger mee te helpen in zorg. ‘Zet mij maar naast een verpleegkundige en ik doe alles om haar werk te verlichten.’

Nu is het eind december, tijd om de balans op te maken. Sinds oktober heb ik niet stilgezeten:

·       Ik heb me aangemeld bij Extrahandenvoorzorg en check desgevraagd regelmatig of mijn gegevens nog up-to-date zijn.

·       Ik heb een jungle van papierwerk, mailverkeer en telefoontjes doorkruist wat me bij twee werkgevers (een ziekenhuis en een grote VVT-organisatie) een 0-urencontract heeft opgeleverd.

·       Ik ben bij één organisatie helemaal ingelogd en ingewerkt om online mijn personeelsdossier bij te houden, declaraties in te dienen, etc.

·       Ik heb een verklaring omtrent goed gedrag aangevraagd en aangeleverd.

·       Ik ben uitgenodigd voor tientallen e-learnings die horen bij het inwerkprogramma.

Uren ben ik bezig geweest en heb werk verschaft aan minstens zes verschillende HR adviseurs en drie planners. Al deze inspanningen zijn gelukkig niet onopgemerkt gebleven: pensioenverzekeraar PGGM heeft me met een brief weer verwelkomd en ik heb kerspakketten ontvangen van mijn nieuwe ‘werkgevers’.

Maar…. ik heb nog geen enkele minuut iemand geholpen. Geen patiënt gezien, geen overwerkte verpleegkundige kunnen ondersteunen.

De weken vlogen voorbij, de crisis in de zorg nam toe. Via de media hoorde ik zorgprofessionals haast schreeuwen om hulp. Instanties riepen (en roepen) steeds weer op om je aan te melden bij Extra handen voor de zorg. En ik zit thuis met mijn goede bedoelingen achter mijn laptop alleen maar de papieren en andere randvoorwaarden steeds weer opnieuw in orde te maken. Dit doet mij pijn en verdriet.

Ondertussen blijkt dat ik niet de enige ben. Er zijn zo’n 20.000 ‘bruikbare’ aanmeldingen bij Extrahandenvoordezorg en er zijn feitelijk maar 2.500 mensen ingezet. Er staan 10.000 mensen klaargestoomd voor de zorg uit de Nationale Zorgklas te popelen om hun bijdrage te leveren in de zorg. Ze worden niet benaderd en zitten thuis te wachten. Lees meer details in dit rapport.

Dit kàn toch niet? Hoe lang kunnen we op deze manier de samenleving nog om begrip blijven vragen als we zelf te beroerd zijn om écht te doen wat nodig is? Hoe lang blijven we nog naar elkaar kijken om de rotte plekken in ons zorgsysteem echt aan te pakken?

In de media horen we verschillende zorgorganisaties maar blijven roepen om hulp en meer handen aan bed. “de zorg piept en kraakt”, hoor ik steeds.

Maar er staan een kleine 30.000 mensen klaar om te helpen, te wachten op dat telefoontje dat ze eindelijk hun handen uit de mouwen kunnen steken.

Deze crisis legt veel pijnplekken bloot. Ons systeem is doorgeslagen naar logge organisatiestructuren, grote stafdiensten, focus op regels, keurmerken, normen etc. We zijn zo hard bezig met het naleven van onze eigen bedachte organisatieregels met bekende schotten tussen organisatieonderdelen én tussen verschillende organisaties. Het wordt haast te ingewikkeld om contact te maken met daar waar het echt om gaat, namelijk: het contact tussen zorgprofessional en de patiënt/ cliënt.

Eigenlijk is het goed nieuws dat de zorg nu piept en kraakt. Als het piept en kraakt ontstaat er dus ergens ruimte. Laten we deze ruimte gebruiken om de processen in de zorg te innoveren en ons systeem een flinke APK beurt te geven! Hoog tijd om oude machtsstructuren los te laten, lef om veilig te experimenteren met nieuwe ideeën in nieuwe organisatievormen en -regels. Ontschotten, samenwerken over (oude) grenzen, domeinen en sectoren heen.

Er is dus genoeg te doen. Helaas nog steeds niet met mijn handen aan bed. Maar wel door te bouwen aan nieuwe organisatievormen. Samen met Extra Zorg Samen zet ik een proeftuin op waar we zorgprofessionals en zorgreservisten snel aan elkaar verbinden op plekken waar het piept en kraakt, de zorgprofessional ons rechtstreeks kan benaderen en (even) los van reguliere, taaie organisatieregels.

Afgelopen week heb ik bij één telefoontje met een HR adviseur toegezegd dat ik mijn loonbelastingverklaring en mijn kopie van paspoort nog een keer zal toesturen. Bij een andere heb ik nogmaals bevestigd dat ik inderdaad met kerst ook beschikbaar ben om mijn bijdrage op de werkvloer te leveren. Wie weet: misschien kan ik in januari helpen met vaccineren?

Esther Gervers

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

MEEST GELEZEN

RECENTE BERICHTEN